• Stemming: Bes (Bb)
• Donkere, rijke en soepele klankprestaties
• Erkend door professionele oficleïde-spelers

De oficleïde is een koperen blaasinstrument met kleppen dat in 1817 werd uitgevonden door de Franse instrumentenmaker Jean Hilaire Asté. Het wordt beschouwd als de voorloper van de moderne tuba en werd in de 19e eeuw op grote schaal gebruikt in orkesten und militaire kapellen, voordat het grotendeels werd vervangen door de tuba en het euphonium. De naam komt van Griekse stammen — "ophis" (slang) en "kleis" (klep) — wat een weerspiegeling is van de slangachtige vorm en de kleppen waarmee het bespeeld wordt. De oficleïde heeft een conische boring en een cupvormig mondstuk, vergelijkbaar met andere koperblazers zoals de trompet of trombone. Het instrument is er in verschillende maten, waarbij de bas-oficleïde in C of Bes de meest voorkomende is. De klank is rijk, krachtig en enigszins rietachtig, waardoor het een favoriet was voor componisten als Berlioz, Mendelssohn en Verdi in werken zoals Berlioz' Symphonie Fantastique. Als u nieuwsgierig bent naar hoe het klinkt: er staan opnames online — denk aan een tuba met wat meer 'bite' en een flinke portie eigenzinnigheid.

Tegenwoordig is de aanschaf van een oficleïde noodzakelijk voor beoefenaars van de historisch geïnformeerde uitvoeringspraktijk (HIP). Het kenmerkende, gefocuste timbre vangt immers op onvervangbare wijze de slankere, meer beweeglijke basklank van het 19e-eeuwse repertoire. Dit in tegenstelling tot de bredere tuba die in moderne orkesten vaak als vervanger wordt ingezet, wat de door Berlioz bedoelde "snauwende" effecten verwatert. Het is essentieel voor authentieke ensembles zoals het Sydney Ophicleide Quartet of opnames van opera's van Verdi en Wagner, waarmee een historisch accurate toon en intonatie wordt gegarandeerd in dit tijdperk van herleefde oude muziek.