• Stemming: F
• Beker: 6" (150 mm)
• Boring: 0,493" (12,5 mm)
• Goudmessing beker
• Nieuwzilveren binnen- en buitenschuif
• Speciale houten schuifhandgreep
• Knoptype waterklep

De sackbut is een vroege vorm van de trombone die prominent aanwezig was in Europa van de late middeleeuwen tot de renaissance- en barokperiode (grofweg van de 15e tot de vroege 18e eeuw). De naam is afgeleid van het Oudfranse "saqueboute", wat "duwen-trekken" betekent – een beschrijving van het schuifmechanisme, een bepalend kenmerk waarmee het zich onderscheidde van andere koperblazers uit die tijd. Het is in wezen de voorloper van de moderne trombone, hoewel met specifieke kenmerken die pasten bij de muziek en uitvoeringspraktijk van die tijd.

De klank van de sackbut is zachter, milder en minder scherp ("brassachtig") dan die van een moderne trombone, waardoor het naadloos samensmelt met zangstemmen en andere historische instrumenten zoals zinken (cornetten), viola da gamba's of vroege orgels. Het dynamische bereik was beperkter, perfect afgestemd op de intieme sfeer van kerken, hoven of kleine ensembles in plaats van grote concertzalen. Dankzij de schuif kon er chromatisch op worden gespeeld, wat een zeldzame flexibiliteit bood onder de koperblazers uit de renaissance, hoewel spelers vaak binnen de diatonische of modale kaders bleven die typisch waren voor de muziek uit die periode.

Als u zich er een voorstelling van wilt maken, denk dan aan een slanke, elegante koperen hoorn met een bescheiden beker en een schuif die er bijna fragiel uitziet – een geluidscapsule van 500 jaar geleden. Luister voor een indruk naar opnames van Gabrieli's Canzoni of Praetorius' Terpsichore, waarin de sackbuts zich door rijke, polyfone texturen weven.